مرکز منطقه ای اطلاع رسانی علوم و فناوری دو فصلنامه فلسفه تربیت 2538-2802 2 12 2026 8 24 Peace Education for Children: A Meta-synthesis of Principles and a Comparative Study of Islamic Teachings فراترکیب چیستی و چرایی آموزش صلح به کودکان و واکاوی تطبیقی آن با آموزه‌های اسلامی fa طاهره حیاتی مجتمع آموزش عالی بنت الهدی، جامعه المصطفی العالمیه فاطمه موحدی پارسا دانشگاه فردوسی مشهد 2026 2 22 <p>In an era defined by violence and social fragmentation, peace education for children has become a strategic necessity for human survival and transcendence. This study analyzes the nature, necessities, and objectives of peace education through a meta-synthesis of research from the past decade (2015–2025), proposing a comparative model based on Islamic teachings. Methodologically, this applied research adopts a descriptive-analytical meta-synthesis approach. Following a systematic screening of relevant scientific literature, findings were categorized and compared with Islamic educational principles using an interpretive framework. The results indicate a conceptual shift from "negative peace" (absence of war) to "positive peace" (justice, tranquility, and ethical living). While global models prioritize social contracts and global citizenship, the Islamic approach enhances the ontological depth of peace by introducing spiritual and theocentric dimensions. In this perspective, peace is anchored in "innate dignity," "belief in the hereafter," and "Hayat-e Tayyiba" (the Pure Life), fostering a profound internal enforcement mechanism. Optimal peace education integrates modern conflict resolution skills with Islamic epistemological foundations. This "Transcendent Peace" model aims to nurture "righteous and reformative" individuals, ensuring not only physical security but also psychological well-being and eternal salvation. Achieving this vision requires a fundamental revision of hidden and overt curricula and a shift toward transformative pedagogy.</p> <p>در عصر حاضر که جهان با بحران&zwnj;های خشونت، گسست&zwnj;های اجتماعی و ناآرامی&zwnj;های درونی مواجه است، آموزش صلح به کودکان نه یک انتخاب، بلکه یک ضرورت استراتژیک برای بقا و تعالی بشر است. هدف اصلی این مقاله، واکاوی چیستی، ضرورت&zwnj;ها و اهداف آموزش صلح بر اساس فراترکیب مطالعات دهه اخیر (۱۳۹۴-۱۴۰۴) و ارائه مدلی تطبیقی با تأکید بر آموزه&zwnj;های اسلامی است. پژوهش حاضر از نظر هدف، کاربردی و از نظر روش، توصیفی-تحلیلی از نوع «فراترکیب» است. جامعه آماری شامل کلیه مقالات علمی مرتبط با آموزش صلح در بازه زمانی مذکور بود که پس از غربالگری، یافته&zwnj;های آن&zwnj;ها استخراج و مقوله&zwnj;بندی شد. سپس این یافته&zwnj;ها با رویکرد تفسیری در کنار آموزه&zwnj;های تربیتی اسلام مورد تحلیل تطبیقی قرار گرفت. نتایج نشان داد که مفهوم صلح از وضعیت سلبی (نبود جنگ) به وضعیت ایجابی (عدالت، آرامش روان و زیست اخلاقی) تغییر ماهیت داده است. مقایسه تطبیقی آشکار ساخت که در حالی که مدل&zwnj;های جهانی بر قراردادهای اجتماعی و شهروندی جهانی تمرکز دارند، رویکرد اسلامی با افزودن بُعد «معنوی» و «خدامحوری»، عمق هستی&zwnj;شناختی صلح را افزایش می&zwnj;دهد. در این نگرش، صلح با مفاهیمی چون «کرامت ذاتی»، «معادباوری» و «حیات طیبه» پیوند خورده و ضمانت اجرایی درونی&zwnj;تری می&zwnj;یابد. آموزش صلح مطلوب، ترکیبی از «مهارت&zwnj;های مدرنِ حل تعارض» و «مبانی معرفتی اسلام» است. این مدلِ «صلح متعالی»، با هدف تربیت انسانِ صالح و مصلح، فراتر از امنیت فیزیکی، به دنبال تأمین امنیت روانی و سعادت ابدی کودکان است. تحقق این امر نیازمند بازنگری در برنامه&zwnj;های درسی پنهان و آشکار و حرکت به سوی پداگوژی تحول&zwnj;آفرین است.</p>

http://pesi.saminatech.ir/fa/Article/Download/53200