pesi-140504291714050429171531CMV Verlagkhoffmann@cmv-verlag.comCMV VerlagPhilosophy of Educationpesi2538-2802111202226mahinchenariZohrehiranpoor111202252710.66224/pesi.39913.2.6.5http://pesi.saminatech.ir/fa/Article/39913http://pesi.saminatech.ir/fa/Article/Download/39913http://pesi.saminatech.ir/fa/Article/Download/39913http://pesi.saminatech.ir/fa/Article/Download/39913http://pesi.saminatech.ir/fa/Article/Download/39913http://pesi.saminatech.ir/fa/Article/Download/39913http://pesi.saminatech.ir/fa/Article/Download/39913http://pesi.saminatech.ir/fa/Article/Download/39913­ باقری،خسرو (1389). الگوی مطلوب آموزش‌وپرورش در جمهوری‌اسلامی ایران. تهران: انتشارات مدرسه.­ باقری، خسرو؛ توسلی، طیبه؛ سجادیه، نرگس (1389). رویکردها و روش‌های پژوهش در فلسفه تعلیم‌وتربیت. تهران: پژوهشگاه مطالعات فرهنگی و اجتماعی.­ باقری،خسرو (1387). درآمدی بر فلسفه جمهوری‌اسلامی‌ایران (جلداول). تهران: انتشارات علمی و فرهنگی.­ برزگربفرویی، کاظم؛ خضری، حسن؛ شیرجهانی، اعظم (1392). پیدایش رویکرد سازنده‌گرایی و تحول در محیطهای یادگیری. چهارمین همایش انجمن فلسفه تعلیم‌وتربیت ایران، مشهد: دانشگاه فردوسی.­ حاتمی، جواد؛ فتحی آذر، اسکندر؛ کاردان، ژیلا (1392). تأثیر استفاده از نقشه مفهومی در تدریس بر پیشرفت تحصیلی دانش‌آموزان دوره متوسطه در درس فیزیک. مجله تدریس پژوهشی، سال اول (شماره2)، 66-55.­ خوئین، بابک (1383). آموزش فراگیر راهی برای غلبه بر جداسازی( قسمت اول). مجله تعلیم وتربیت استثنایی (شماره 28 و 29).­ ساعی‌منش، صمد (1388). فلسفه و مبانی آموزش و فراگیر. مجله تعلیم‌وتربیت استثنایی (98 و99)، 66-75.­ سانتراک، جان، دبلیو (2006). روان‌شناسی تربیتی (شاهده سعیدی، مهشید عراقچی و حسین دانش‌فر، مترجمان،1380). تهران: رسا.­ سرمدی، محمدرضا؛ معصومی‌فرد، مرجان (1394). جایگاه عدالت آموزشی در تحول نظام تعلیم‌وتربیت مبتنی بر سازنده‌گرایی. فصلنامه پژوهش در یادگیری آموزشگاهی و مجازی، سال 3 (شماره 10)، 70-63.­ سرمدی، محمدرضا؛ ویسی‌تبار، سلام (1391). طراحی یادگیری مبتنی بر وب با تأکید بر معرفت‌شناسی سازنده‌گرایی. مجله پژوهش‌های آموزش و یادگیری، سال 21 (شماره 4)، 147-129.­ شعبانی، حسن (1382). روش تدریس پیشرفته (آموزش مهارت‌ها و راهبردهای تفکر). تهران: سمت­ شیخی‌فینی، علی‌اکبر (1381). مبانی معرفت‌شناسی سازنده‌گرایی و دلالت‌های یاددهی _ یادگیری آن (رسالۀ دکتری، رشته تاریخ و فلسفه آموزش‌وپرورش). تهران: دانشگاه تربیت مدرس.­ شیخی‌فینی، علی‌اکبر (1383). سازنده‌گرایی، نظریۀ تربیتی و روان‌شناختی پست‌مدرنیسم. تهران: دانشگاه هرمزگان. ­ شیخی‌فینی، علی‌اکبر (1381). تبیین و ارزیابی دیدگاه سازنده‌گرایی. مجله تازه‌های علوم‌شناختی، سال 4 (شماره 3)، 73-65.­ شیلانان، نگار (1389). بررسی آرای ژان پیاژه و ویگوتسکی از نظر دیدگاه سازنده‌گرایی و دلالت‌های آن در آموزش‌وپرورش (پایان‌نامه کارشناسی ارشد، رشته تاریخ و فلسفه آموزش‌وپرورش). تهران: دانشگاه تربیت مدرس. ­ غلامحسین زاده، حسن (1394). آموزش فراگیر: وضعیت موجود و مطلوب. مجله تعلیم‌وتربیت استثنایی، سال 15 (شماره 2)، 56-51.­ فتحی، محمدرضا (1398). نظریه سازنده‌گرایی اجتماعی و دلالت‌های آن برای فرآیند یادگیری و تدریس. مجله پژوهش‌های آموزش و یادگیری. سال 4 (شماره 15)، 100-86.­ فردانش، هاشم؛ شیخی‌فینی، علی‌اکبر (1381). درآمدی بر سازنده‌گرایی در روان‌شناسی و علوم تربیتی. فصلنامه علمی- پژوهشی علوم انسانی دانشگاه الزهرا (س)، سال 12 (شماره 42)، 145-125.­ فردانش، هاشم؛ کرمی، مرتضی (1387). شناسایی الگوی طراحی آموزشی مطلوب برای آموزش‌های صنعتی. فصلنامه مطالعات برنامه‌درسی، سال 2 (شماره 8)، 34-50.­ قدمی، مجید (1383). بررسی مبانی نظری رویکردهای جداسازی و فراگیرسازی در آموزش‌وپروش استثنایی و ارائه الگویی برای آموزش‌وپرورش ایران (رساله دکتری). تهران: دانشگاه تربیت معلم.­ قدمی، مجید (1391). آموزش تلفیقی و فراگیر را مورد توجه جدی قرار دهیم. مجله تعلیم‌وتربیت استثنایی (شماره 125)، 2-1.­ کارشکی، حسین (1388). ساختارگرایی اجتماعی و یادگیری الکترونیکی. سومین همایش کشوری کاربرد یادگیری الکترونیکی، مشهد: دانشگاه علوم پزشکی.­ کاکوجویباری، علی‌اصغر؛ هوسپیان، آلیس (1380). مبانی فلسفی آموزش‌وپرورش فراگیر. تهران: سمت.­ کرمی، مرتضی (1388). طراحی و سنجش تأثیر محیط‌های یادگیری سازنده‌گرا بر رضایت، نگرش و یادگیری در آموزش عالی. فصلنامه انجمن آموزش عالی ایران، دوره پنجم، 2.­ کیامنش، علیرضا (1383). آموزش همه‌جانبه و مشارکتی در دوره ابتدایی، دستاوردها و چشم‌اندازها. فصلنامه نوآوری‌های آموزشی، سال 3 (شماره 10)، 34-14.­ معاونیان، فاطمه؛ آقایی، مرضیه؛ احمدی، لیلا (1393). بررسی میزان راهبردهای نظریه یادگیری سازنده‌گرایی در فرآیند تدریس معلمان دوره ابتدایی شهر اصفهان در سال تحصیلی 92-1391. مجموعه مقالات نخستین همایش ملی علوم تربیتی و روان‌شناسی مرودشت، مرکز پژوهشی اندیشه سازان.­ نیکنام، زهرا؛ مهرمحمدی، محمود (1385). ساخت و سازگرایی دیالکتیکی و ارائه جهارچوب نظری مبتنی بر آن، برای آموزش علوم تجربی، فصلنامه مطالعات برنامه درسی، سال 1 (شماره 2)، 24-54.­ نیکنام، زهرا. (1384). تبیین ساخت و سازه‌گرایی دیالکتیکی و دلالت‌های آن برای آموزش علوم‌تجربی (پایان‌نامه کارشناسی ارشد تاریخ و فلسفه آموزش‌وپرورش). تهران: دانشگاه تربیت مدرس.­ ویگوتسکی، لوسیموویچ (1370). تفکر و زبان (بهروز عزبدفتری، مترجم). تهران: انتشارات طلوع.­ ـ ویگوتسکی، لی‌یف سمیونوویچ (1380). اندیشه و زبان (حبیب‌اله قاسم‌زاده، مترجم). تهران: فرهنگیان.­ یعقوبی‌خانقاهی، محبوبه (1388). بررسی و نقد مبانی فلسفی سازنده‌گرایی و دلالت‌های آن در آموزش ریاضی (پایان‌نامه کارشناسی ارشد). تهران: دانشگاه الزهراء.­ ساعی‌منش، صمد (1382). آموزش فراگیر چیست؟ نشریه تعلیم‌وتربیت استثنایی، شماره 18 ، 17-29.­ Allam, S. (2004). Authentic Educational Assessment. Cairo: Dar Al fekr.­ Dager, V ; Yadav, A. (2016). Constructivism: A Paradigm for Teaching and Learning. Arts and Social Sciences Journal, 7(4), 104-121.­ Dekock, A; Sleepers, P; Voeten, J. M. (2004). New Learning and the Classification of Learning Environments in Secondary Education. Review of Educational Research, 74(2), 141-170.­ Ekaterina, A. K. (2015). Historical and Theoretical Bases Of inclusive Education Development in Russia. Center of Science and Education, 5, 31-37.­ Hatano, G. (1993). Time to Merge Vygotskian and Constructivist Conceptions of Knowledge Acquisition, In: E.A. Forman, N. Minick and C.A. Stone (eds) Contexts for Learning: Sociocultural Dynamics in Children’s Development. New York: Oxford University Press, 153–156.­ Lave, J. (1996). The Practice of Learning. In: S. Chaiklin and J. Lave (eds) .Understanding Practice: Perspectives on Activity and Context .Cambridge: Cambridge University Press, 3–32.­ Letitia, T. (2015). Training models of social constructivism teaching based on developing a scaffold. Social and behavioral sciences, 180, 978-983.­ UNESCO, H. (2001). Overcoming exclusion through inclusive approaches in education a challenge and a vision conceptual paper. United Nations Educational, Scientific and Cultural Organization.­ Von geassersfeld, E. (1992). Introduction aspect of constructivism. Infosno. c. t (Ed). Constuctivism: theary, persective, and practice. New York: thechers, College.­ Von glasersfeld, E. (1987). Learning as a constructive activity In C. Janvier (Eds), Problems of representation in the teaching and learning of mathematics. New Jersey: Lawrence Erlbaum Associates.­ Vygotsky, L. S. (1978). Tool and symbol in child development, In M. cole; V. Johon; s. scribrer; E. soubeman (Eds), Mind in society: The development of higer pschological processes.Cambrige: Harvard University Press.­ Wells, G. (2002). Dialogue about Knowledge Building. In: B. Smith (ed) Liberal Education in a Knowledge Society, Chicago: Open Court, 111–138.­ Wells, G; Claxton, G. (2002). Learning for Life in the 21st Century: Sociocultural Perspectives on the Future of Education. Oxford: Wiley - Blackwell.­ Wertsch, J. V. (1979). From social intraction to higher psychological processes. Human Development, 22, 1-22.­ Whitty, G. (2010). Revisiting School Knowledge: Some Sociological Perspectives on New School Curricula. European Journal of Education, 45(1), 28–45.­ Zyamail, G. N. (2014). Humanitarian Technologies Of inclusive Education. Social and behavioral sciences, 131, 156-159hamidehFarahbakhshkhosrowbagheriNargesSajadieh1112022295410.66224/pesi.39914.2.6.29http://pesi.saminatech.ir/fa/Article/39914http://pesi.saminatech.ir/fa/Article/Download/39914http://pesi.saminatech.ir/fa/Article/Download/39914http://pesi.saminatech.ir/fa/Article/Download/39914http://pesi.saminatech.ir/fa/Article/Download/39914http://pesi.saminatech.ir/fa/Article/Download/39914http://pesi.saminatech.ir/fa/Article/Download/39914http://pesi.saminatech.ir/fa/Article/Download/39914­ ایمان، محمد تقی؛ نوشادی، محمدرضا (1390). تحلیل محتوای کیفی. پژوهش. (2)3، 15-44.­ باقری، خسرو (1382). تدوین مبانی انسان شناختی اسلام برای علوم اسلامی (اثر پژوهشی منتشر نشده). تهران: پژوهشکده تعلیم‌وتربیت وزارت آموزش‌وپرورش.­ باقری، خسرو (1390). هویت علم دینی. تهران: سازمان چاپ و انتشارات. ­ باقری، خسرو (1392). الگوی مطلوب آموزش‌وپرورش در جمهوری‌اسلامی ایران. تهران: انتشارات مدرسه.­ تبریزی، منصوره (1393). تحلیل محتوای کیفی از منظر رویکردهای قیاسی و استقرائی. فصلنامه علوم اجتماعی. 64. 138-106.­ خلیلی، سمانه؛ باقری، خسرو (1396). صورت‌بندی فلسفه تعلیم‌وتربیت ضمنی در فرهنگ ایران باستان. دوفصلنامه فلسفه تربیت. 1(2). 5-28.­ خلیلی، سمانه؛ باقری، خسرو؛ فاضلی، نعمت‌الله؛ ایروانی، شهین (1394). رویکرد تلفیقی به فرهنگ ایران: بازخوانی اندیشه‌های سروش، شریعتی و رجایی. جامعه پژوهی فرهنگی. 4(6). 57-83.­ سلطانی، مریم (1386). تحلیل ویژگی‌های فرهنگی ایران و بررسی اقتضائات آن برای فلسفه تعلیم‌وتربیت (پایان نامه کارشناسی ارشد)، دانشکده روان‌شناسی وعلوم تربیتی دانشگاه تهران.­ سند تحول بنیادین (1390). شورای عالی انقلاب فرهنگی.­ صادق‌زاده، علیرضا و همکاران (1390). مبانی نظری تحول بنیادین در نظام تعلیم‌وتربیت رسمی عمومی جمهوری‌اسلامی ایران، تهران: دبیرخانه شورای عالی آموزش‌و‌پرورش.­ طباطبایی، جواد (1398). ملت دولت و حکومت قانون (جستار در بیان نص و سنت). تهران: مینوی خرد.­ کومبز، جرالد آر؛ دنیلز، لو روی بی(1387). پژوهش فلسفی: تحلیل مفهومی. در: شورت، ادموند سی. روش‌شناسی مطالعات برنامه درسی (65-43). (ترجمه خسرو باقری). تهران: سمت.­ مهرمحمدی، محمود ( 1384). تعلیم‌وتربیت، فرهنگ و جهانی شدن. اولین همایش جهانی شدن و تعلیم‌وتربیت.­ Bagheri Noaparast, K. (2014). Richard Rorty's conception of philosophy of education revisited. Educational Theory 64(1). 75-98.­ Bagheri Noaparast, K. (2016). Islamic education as asymmetrical democratic interaction. In Nel Nuddings & Helen Lees (eds.), Palgrave International Handbook of Alternative Education. New York: Macmillan Press. ­ Bissoondath, N. (1994). Selling illusions: The cult of multiculturalism in Canada. Toronto: Penguin Books.­ Bradley, N. (2018). Essentialism in the Concept of Culture: Gauging Belief. Journal of Intercultural Communication. 21, 1-2.­ Connors- Stack, M. (1995). Multicultural Education, A Critical Analysis of Policy and curriculum. (Master of education dissertation). Available from ProQuest Dissertations and Theses database.­ Hirsch, E.D. (1988). Cultural literacy: what every American needs to know. United States: Vintage Books.­ Metro-Roland, D. (2008). Culture, Dialogue & Multicultural education. A philosophical Hermeneutic Approach. (Doctoral dissertation). Available from ProQuest Dissertations and Theses database. ­ Ornstein, A., levine, D., Gutek, G., & Vocke, David. (2015). Foundation of education: United States: Cengage Learning.NASERNOROOZIRamazanBarkhordarisaeidzarghamiiAlirezamahmmudnia1112022557610.66224/pesi.39915.2.6.55http://pesi.saminatech.ir/fa/Article/39915http://pesi.saminatech.ir/fa/Article/Download/39915http://pesi.saminatech.ir/fa/Article/Download/39915http://pesi.saminatech.ir/fa/Article/Download/39915http://pesi.saminatech.ir/fa/Article/Download/39915http://pesi.saminatech.ir/fa/Article/Download/39915http://pesi.saminatech.ir/fa/Article/Download/39915http://pesi.saminatech.ir/fa/Article/Download/39915­ اباذری، یوسف؛ محمدی، محرم (1392). مدرسه: از تشکیل امور تربیتی تا جداسازی، مطالعات جامعه‌شناختی، دوره 20 (شماره 2)، 291 - 311.­ ابوذری‌لطف، مرضیه (1393). تحلیل توصیفی گفتمان‌های دولت‌های پس از انقلاب‌اسلامی؛ در حوزه توسعه اقتصادی (1392-1357)، فصلنامه مطالعات سیاسی، سال هفتم (شماره26)، 137- 163.­ احترام، ابراهیم؛ بهشتی، سعید؛ کشاورز، سوسن (1389). بررسی اندیشه‌های تربیتی دریدا و نقد آن، رویکردهای نوین آموزشی، دانشکده علوم تربیتی و روان‌شناسی، زمستان دانشگاه اصفهان، سال پنجم (شماره 1، شماره پیاپی11)، بهار و تابستان 1389، 168-147.­ آپگنانسی، ریچارد؛ گارات، کریس (1388). پست‌مدرنیسم (گام اول) (ترجمه فاطمه جلالی‌سعادت)، تهران: شیرازه.­ آقازاده، احمد (1388). مسائل آموزش‌وپرورش ایران. تهران: سمت.­ آقازاده، احمد؛ آزمند، محمد (1398). تاریخ آموزش‌وپرورش ایران (با تأکید بر تحولات تربیتی دوره معاصر). تهران: سمت.­ بازوبندی، محمدحسین؛ امانی‌طهرانی، محمود (1394). تألیف کتاب‌های درسی براساس معیارهای یاددهی- یادگیری، کنگره بین‌المللی تخصصی علوم و زمین، دوره 34.­ باقری، خسرو؛ سجادیه، نرگس؛ توسلی، طیبه (1389). رویکردها و روش‌های پژوهش در فلسفه تعلیم‌وتربیت. تهران: پژوهشکده مطالعات فرهنگی و اجتماعی.­ بختیارنصرآبادی، حسنعلی؛ جمشیدیان، عبدالرسول؛ نوروزی، رضاعلی (1382) مروری بر اندیشه‌های فلسفی و تربیتی دریدا. مجله علوم انسانی مصباح، بهمن و اسفند1382 (شماره 49)، 113- 125.­ بشیریه، حسین (1392). دیباچه‌ای بر جامعه‌شناسی سیاسی ایران. تهران: نگاه معاصر.­ بنی اقبال، ناهید؛ ناصح، محمدامین (1385). سیر تکوین نظام آموزشی نوین در ایران. روزنامه اطلاعات، چهارشنیه28 تیرماه 1385 (شماره 23680)، 6.­ برخورداری، رمضان (1399). طرح‌واره ارباب‌رعیت؛ کسوف گفتگو. فلسفه آموزش، 10/5/1400، .https://philoedu.ir/1399/06/01/scheme-of-master-and-servant-%E2%80%8C/­ دارابی، مهری (1387). بررسی کارکردهای نهادی آموزشی و تربیتی در توسعه فرهنگی و هنری کشور. ماهنامه مهندسی فرهنگی، آذر و دی 1387، سال سوم (شماره‌های 23 و 24).­ حیدرزادگان، علیرضا؛ درازهی، گوهر (1397). بررسی بایدها و نبایدهای فضای مجازی در سند تحول بنیادین نظام آموزش‌وپرورش. مجموعه مقالات نهمین همایش انجمن فلسفه تعلیم‌وتربیت ایران فضای مجازی و فلسفه تربیت، دانشگاه سیستان و بلوچستان، مهرماه 1397.­ ساعی، علی؛ قاراخانی، معصومه؛ مؤمنی، ‌فرشاد (1391). دولت و سیاست آموزش در ایران از سال 1360 تا سال 1388. فصلنامه علوم اجتماعی (علامه طباطبایی)، شماره 56، 119 – 168.­ سبحانی‌نژاد، مهدی؛ منافی، کاظم (1390). جامعه‌شناسی آموزش‌وپرورش. تهران: یسطرون.­ شریعتی، علی (1377). روش شناخت اسلام. تهران: شرکت چاپخش.­ صحیفه نور (1378) مجموعه آثار امام خمینی (بیانات، پیام‌ها، مصاحبه‌ها، احکام، اجازات شرعی و نامه‌ها: ج 11). تهران: مؤسسه تنظیم و نشر آثار امام خمینی(ره).­ صفارحیدری، حجت (1392). ایدئولوژی و آموزش‌وپرورش: نگاهی انتقادی به سند تحول بنیادین در نظام آموزش‌وپرورش. چکیده مقالات چهارمین همایش ملی انجمن فلسفه تعلیم‌وتربیت ایران، مبانی فلسفی تحول در نظام آموزش‌وپرورش ایران، مشهد: دانشگاه فردوسی، 341-339.‌ صراف، حمیدرضا؛ کوروش، بزرگیان (1384). درباره لایحه بودجه سال 1385 کل کشور. آموزش‌وپرورش و ردیف‌های ملی، مرکز پژوهش‌های مجلس شورای اسلامی، دفتر مطالعات اجتماعی، بخش آموزش‌وپرورش.­ ضرغامی، سعید (1388). فلسفه فناوری اطلاعات و تعلیم‌وتربیت. تهران: مبنای خرد.­ ضیمران، محمد (1396). ژاک دریدا و متافیزیک حضور. تهران: هرمس.­ عبداللهی، حسین (1389). برنامه‌ریزی توسعه آموزش‌وپرورش (با تأکید بر تجربه ایران). تهران: پژوهشگاه مطالعات آموزش‌وپرورش.­ علم‌الهدی، جمیله (1392). چالش عقلانیت در نظام آموزش رسمی. چکیده مقالات چهارمین همایش ملی انجمن فلسفه تعلیم‌وتربیت ایران، مبانی فلسفی تحول در نظام آموزش‌وپرورش ایران، مشهد: دانشگاه فردوسی، 14-12. ­ فراستخواه، مقصود (1399). رشد آموزش علوم اجتماعی، دوره 23 (شماره1)، پاییز1399، 4- 12.­ فرجی، مهدی (1399).حبل‌المتین و ترقی ایران. تهران: نقدفرهنگ.­ کریمی‌گیلده، علی؛ علیرضا: صادق‌زاده‌قمصری؛ سجادی، سیدمهدی؛ باقری‌نوع‌پرست، خسرو (1394). واسازی مفهوم تفاوت‌های فردی دانش‌آموزان و نقد از منظربازسازی. پژوهش‌نامه مبانی تعلیم‌وتربیت، سال6 (شماره1)، بهاروتابستان 1395، 69- 82.­ گروه مشاوران یونسکو (1385). فرآیند برنامه‌ریزی آموزشی(ترجمه فریده مشایخ). تهران: مدرسه.­ گروه مؤلفان (1390). مبانی نظری تحول بنیادین در نظام آموزش‌وپرورش رسمی و عمومی جمهوری‌اسلامی‌ایران. تهران: وزارت آموزش‌وپرورش، آذرماه 1390.­ محمدی‌پویا، فرامرز (1397). بررسی عملکرد انقلاب‌اسلامی در حوزه نظام آموزش‌وپرورش رسمی و عمومی. مطالعات انقلاب‌اسلامی، سال 15، زمستان 1397 (شماره 55).­ مرزوقی، رحمت‌اله؛ عقیلی، رضا؛ مهرورز، محبوبه (1395). تحلیل و نقد نظری و روش‌شناختی اسناد تحول بنیادین آموزش‌وپرورش جمهوری‌اسلامی‌ایران، پژوهش‌نامه مبانی تعلیم‌وتربیت، پاییز و زمستان 1395، سال 6 (شماره 2)، 40- 21.­ مرزوقی، رحمت‌اله؛ حیدری، الهام (1394). نگاهی به تعلیم‌وتربیت غیررسمی در ایران و جهان (مفاهیم، ویژگی‌ها و دستآوردها). تهران: آوای نور.­ مناشری، دیوید (1397). نظام آموزشی ایران و ساختن ایران مدرن (مترجمان: محمدحسین بادامچی؛ عرفان مصلح). تهران: سینا.­ میرزامحمدی، محمدحسن؛ ظفری‌پور، طاهره (1388). بررسی نقش آموزش غیررسمی در شکل‌گیری شخصیت فردی و اجتماعی. مهندسی فرهنگی، فرورودین و اردیبهشت1388 (شماره 27 و 28)، 8- 21.­ وحدتی‌دانشمند، علی؛ ایروانی،شهین؛ باقری‌نوع‌پرست، خسرو (1400). از پذیرش تا شورش، نگاهی واسازانه بر سیاست‌های اقتباس آموزشی در ایران معاصر. پژوهش‌نامه مبانی تعلیم‌وتربیت، دانشگاه فردوسی مشهد، سال11 (شماره1)، بهار و تابستان1400.­ همتی‌فر، مجتبی (1392). تعلیم‌وتربیت غیر«رسمی»، مکمل تعلیم‌وتربیت «رسمی»، 21/8/98، http://ayaronline.ir/1392/04/28912.html­ Bekkers, R. (2007). Measuring Altruistic Behavior in Surveys: The all or nothing dictator game, Survey Research Method. (3):139 -144 ­ Biesta, G. J. J. (2001). Preparing for the incalculable Deconstruction, Justice, and the question of education. In Biesta, G. J. J. & Egea-kuhne, D. (Eds) Derrida & Education, New York: St Edmundsbury Press, 32–54.­ Blaak. M, Openjuru. G. L, Zeelen. J (2013). Non formal vocational education in Uganda: practical empowerment through a workable alternative. International of Educationa Development, 33, 88-97.­ Derrida, J. (1976). Of Grammatology, trans. Gayatri chakravorty spivak. Baltiomor: Johan Hopkins University Press.­ Derrida, J. (1981). Dissemination. (B. Johnson, Trans). London: The Athlone Press.­ Derrida, J. (1991). Dissemination. Trans, Barbara Johnson, London: The Athlone Press.­ Dhiman, O, P. (2007). Principles and Techniques of Education, India: Kalpaz Publication.­ Farmahini Farahani, Mohsen; Mirzamohamadi, MohammadHasan; Noroozi, Naser (2014). The Study on Features of Informal Education in Postmodernism, Procedia - Social and Behavioral Sciences, Volume 136, 9 July 2014, 559-563. https://doi.org/10.1016/j.sbspro.2014.05.376­ Fordhom.p. (1980). participation Learning and change: Commonwealth Approaches to Non-Formal Education. London: Commonwealth Secretariat. ­ Given, L. M. (2008).The SAGE encyclopedia of qualitative research methods. London: sage.­ Lawrence J. Saha. (1997). International encyclopedia of the sociology of education, Australian National university, Canberra: Pergamon.­ Mc, Givney, V. (2002). Spreading the Word reaching out to new learners, National Institute of Adult Continuing Education (NIACE). Leicester: NIACE.­ Paulsen. T.H. (2011). Supervisory practices in non-formal educational settings as perceived by agricultural education teachers: A national. study Iowa State University.­ Palmer. J. A. (2000). Fifty Moder n Thinkers On Education From Piaget To The Present, New York: International Press.­ Rose, P. (2007). NGO Provision of Basic Education: Alternative or Complementary Service Delivery to Support Access to the Excluded, CREATE, Sussex.­ Thomas, Michael, Potman Daley, Joannah. (2011). Digital Education, (Deconstructing Formal and Informal Learning Spaces with Social Networking Sits), https://doi.org/10.1057/9780230118003_11,­ Trifonas, P. (2000). Jacques Derrida as a philosopher of education. Encyclopedia of philosophy of education. Reza Ali Nowrozifahimehhajiyani11120227910110.66224/pesi.39918.2.6.79http://pesi.saminatech.ir/fa/Article/39918http://pesi.saminatech.ir/fa/Article/Download/39918http://pesi.saminatech.ir/fa/Article/Download/39918http://pesi.saminatech.ir/fa/Article/Download/39918http://pesi.saminatech.ir/fa/Article/Download/39918http://pesi.saminatech.ir/fa/Article/Download/39918http://pesi.saminatech.ir/fa/Article/Download/39918http://pesi.saminatech.ir/fa/Article/Download/39918­ اردبیلی، محمدمهدی (۱۳۹۴). هگل: از متافیزیک به پدیدارشناسی. تهران: علمی.­ استرن، رابرت (۱۳۹۶). هگل و پدیدارشناسی روح. (محمدمهدی اردبیلی، محمدجواد سیدی، مترجمان). تهران: ققنوس.­ باقری‌نوع‌پرست، خسرو (۱۳۸۹). رویکردها و روش‌های پژوهش در فلسفهٔ ‌تعلیم‌وتربیت. تهران: پژوهشکده مطالعات فرهنگی و اجتماعی.­ ثقفی، مریم (۱۳۹۲). عقل و خودآگاهی در فلسفه تاریخ هگل، مجله پژوهش‌های معرفت‌شناختی(آفاق حکمت)،۲ (۵)،۱۰۲ -۷۵.­ رشیدی، شیرین؛ کشاورز، سوسن؛ بهشتی، سعید؛ صالحی، اکبر (۱۳۹۶). ارائه الگوی نظری تربیت عقلانی جهت نظام آموزش‌وپرورش رسمی و عمومی براساس مبانی معرفت‌شناختی قرآن‌کریم، مجله مسائل کاربردی تعلیم‌وتربیت اسلامی،۲ (۲)، ۳۶-۷.­ زالی، مصطفی؛ طالب‌زاده، حمید (۱۳۹۶). گذار از شکاکیت و ضرورت تفسیر متافیزیکی از امر مطلق در فلسفه هگل، مجله تأملات فلسفی، ۷ (۱۸)، ۷۴-۳۷.­ ستیس، واتر ترنس (۱۳۹۳ الف). فلسفه هگل. (حمید عنایت، مترجم). تهران: امیرکبیر.­ ستیس، واتر ترنس (۱۳۹۳ ب). فلسفه هگل. (حمید عنایت، مترجم). تهران: امیرکبیر.­ سفیدخوش، میثم (۱۳۹۳). پدیدارشناسی هگلی و معناداری زندگی، مجله حکمت و فلسفه، ۱۰ (۱)، ۹۲-۷۹.­ محمودی، ایوب؛ نوروزی، رضاعلی؛ حیدری، محمدحسین؛ سفیدخوش، میثم (۱۳۹۸)، الگوی تربیت اخلاقی هگل بر مبنای دیالکتیک آگاهی، مجله پژوهش‌نامه مبانی ‌تعلیم‌وتربیت، ۹ (۲)، ۱۲۵- ۱۰۵.­ فیندلی، جان. ن؛ بربیچ، جان. و (۱۳۹۵). گفتارهایی دربارهٔ فلسفهٔ هگل (حسن مرتضوی، مترجم). تهران: چشمه.­ فلاح رفیع، علی (۱۳۸۳). پدیدارشناسی هگل، ابعاد و تأثیر آن در آموزش‌وپرورش، مجله معرفت فلسفی، (۵)، ۱۳۲-۱۰۹.­ هگل، فریدریش (۱۳۷۸). عناصر فلسفه حق (مهبد ایرانی طلب، مترجم). تهران: قطره.­ هگل، فریدریش (۱۳۹۱). مقدمه‌ای بر زیبایی‌شناسی (ستاره معصومی، مترجم). تهران: آرشام.­ هگل، فریدریش (۱۳۹۵). دانش پدیدارشناسی روح (ابراهیم ملک اسماعیلی، مترجم). تهران: نگاه.­ هگل، فریدریش (۱۳۹۹). پدیدارشناسی روح (مسعود حسینی، محمدمهدی اردبیلی، مترجمان). تهران: نشرنی.­ مرزوقی، رحمت‌الله؛ صفری، یحیی (۱۳۸۶). مبانی و روش‌های تربیت عقلانی از منظر متون اسلامی. مجله تربیت اسلامی، ۳ (۵)، ۱۳۴-۱۱۵.­ مشکات، محمد؛ دهباشی، مهدی (۱۳۸۷). رابطه پدیدارشناسی و منطق هگل. مجله نامه حکمت، ۶ (۱)، ۱۵۵-۱۲۹.­ Hegel, G. W. F. (2017). The Logic of Hegel (W. Wallace, Trans.). Oxford: Oxford University Press.EdrisEslami111202210313010.66224/pesi.39919.2.6.103http://pesi.saminatech.ir/fa/Article/39919http://pesi.saminatech.ir/fa/Article/Download/39919http://pesi.saminatech.ir/fa/Article/Download/39919http://pesi.saminatech.ir/fa/Article/Download/39919http://pesi.saminatech.ir/fa/Article/Download/39919http://pesi.saminatech.ir/fa/Article/Download/39919http://pesi.saminatech.ir/fa/Article/Download/39919http://pesi.saminatech.ir/fa/Article/Download/39919­ ارسطو (1381). اخلاق نیکوماخس (ابوالقاسم‌پور حسینی، مترجم). تهران: دانشگاه تهران.­ اسلامی، ادریس (1396). رویکرد شخص‌‌گرا به تربیت اخلاقی و اهداف آن. فلسفۀ تربیت. دوره 2 (شماره 1)، 69-29.­ آرمند، محمد؛ مهرمحمدی، محمود (1388). نقد و بررسی الگوی تربیت منش لیکونا بر اساس آراء علامه طباطبایی. مطالعات برنامه درسی. دوره 4 (شماره 14-13)، 62-25.­ باقری، خسرو (1385). نگاهی دوباره به تربیت اسلامی(ج1). تهران: مدرسه.­ باقری، خسرو (1389). رویکرد و روش پژوهش استنتاجی. در خسرو باقری، نرگس سجادیه و طیبه توسلی (گردآورندگان)، رویکردها و روش‌های پژوهش در فلسفه تعلیم‌وتربیت (97-131). تهران: پژوهشکدۀ مطالعات فرهنگی و اجتماعی.­ کاپلستون، فردریک چارلز (1384). فلسفۀ معاصر (علی اصغرحلبی، مترجم). تهران: زوّار.­ مهرمحمدی، محمود (1385). نظریه هوش چندگانه و دلالت‌های آن برای برنامۀ درسی و آموزش. تعلیم‌وتربیت، (88)، 7-32.­ Baehr, J. (2013). Educating for intellectual Virtues: From theory to practice. Philosophy of Education, 47(2), 248-262.­ Berkowitz, M. W. & Bier, M. C (2004). Research-Based character education. The ANNALS of the American Academy of Political and Social Science, 591, 72-85.­ Bowne, B.P. (1908). Personalism. Boston & New York: Houghton Mifflin. ­ Brightman, E. S. (1933). Moral Laws. New York: Abingdon.­ Buford, T. O. (1984). Personal Philosophy: The Art of living. New York: Holt, Rinehart & Winston. ­ Buford, T. O. (1998). Personalism and education: a philosophical retrospect/prospect. Presented at the Twentieth World Congress of Philosophy, in Boston, Massachusetts.­ Buford, T. O. (2006). Persons in the tradition of Boston personalism. Journal of Speculative Philosophy, 20(3), 214-218.­ Carmen, I. & Barandalla, J. (2015). Cooperative learning through Mounier's personalism in the European higher education area (EHEA). Pensamiento y Cultura, 18 (2): 136-161.­ D'Alfonso, J. (2002). Personalism and the mind-body problem. In T.O. Buford & H. H.Oliver (Eds). Personalism revisited: its proponents and critics (189-208). Amsterdam-NewYork: Editions Rodopi B.V..­ Eneau, J. (2008). From autonomy toreciprocity, or vice versa? frenchpersonalism's contribution to a new perspective on self – directed learning. Adult Education Quarterly, 58 (3), 229-248.­ Gillies, R. M. (2016). Cooperative Learning: Review of Research and Practice. Australian Journal of Teacher Education, 41(3), 39-54.­ Goliszek, P. T. (2017). Personalistic Moral Education in Catechesis. Roczniki Teologiczne, 64(11), 121-138.­ Johansson, E. Brownlee, J. Cobb-Moore, C. Boulton- Lewis, G. Walker, S. & Ailwood, J. (2011). Practices for teaching moral values in the early years: a call for a pedagogy of participation. Education, Citizenship and Social Justice. 6(2), 109-124.­ Kunicka, M. (2019). Peddagogical clues in Adam Rodzinski's ethical personalism. Polska Myśl Pedagogiczna, 5, 245–254.­ Macmurray, J. (1999). Persons in relation. New York: Humanity Book.­ Maritain, J & Fitzgerald, J.J. (1946). The person and the common good. The review of politics, 4, 419 - 455.­ Maritain, J. (1971). Freedom in the modern world, (Trans. R. O. Sullivan). New York: Gordian Press.­ Mounier, E. (1952). Personalism, (Trans. P. Mairet). London: Routledge And Kegan Paul.­ Mounier, E. (1956). The character of man, (Trans. Cynthia Rowland). New york: Harper & Brothers.­ Salahuddin, P. Z. (2011). Character Education in a Muslim School: a Case Study of a Comprehensive Muslim School' Curricula. (Master of Art). Florida International University.­ Soderquest, H. O. (1964). The person and education. Ohio: Charles E. Merrill.­ Wilhelm, G. M. & Firmin, M. W. (2008). Character Education: Christian Education Perspectives. Research on Christian Education, 17, 182-198.­ Wojtyla, K. (1979). The acting person, (Trans. Andrej Potocki). Holland: D. Reidel.­ Wojtyla, K. (1993). Person and community: selected essays, (Translated by Theresa Sandok). New York; Berlin; Bern; Frankfurt; Paris; Wien: Lang.­ Zacharuk, T. (2009). Christian personalism as a foundation for inclusive education. From www.rozprawy-spoleczne.pswbp.pl.AliVahdati Daneshmandshahiniravani111202213115410.66224/pesi.39920.2.6.131http://pesi.saminatech.ir/fa/Article/39920http://pesi.saminatech.ir/fa/Article/Download/39920http://pesi.saminatech.ir/fa/Article/Download/39920http://pesi.saminatech.ir/fa/Article/Download/39920http://pesi.saminatech.ir/fa/Article/Download/39920http://pesi.saminatech.ir/fa/Article/Download/39920http://pesi.saminatech.ir/fa/Article/Download/39920http://pesi.saminatech.ir/fa/Article/Download/39920­ ازغندی، علیرضا؛ عامری گلستانی، حامد (1389). مبانی اندیشه قانون‌گرایی میرزایوسف خان مستشارالدوله. فصلنامه تحقیقات سیاسی و بین المللی، 4، 27-62.­ اصیل، حجت الله (1396). رساله‌های میرزاملکم‌خان ناظم الدوله. تهران: نشر نی.­ ایروانی، شهین (1394). مربیان بزرگ ایران. تهران: انتشارات دانشگاه تهران.­ ایروانی، شهین؛ وحدتی‌دانشمند، علی (1397). نسبت مبانی فلسفی رویکردهای آموزش کودکان در جهان غرب و فلسفه تعلیم‌وتربیت اسلامی به عنوان فلسفه بومی در جامعه ایران. مجله فلسفه و تاریخ تعلیم‌وتربیت، 1(1)، 17-33. ­ آجودانی، ماشااله (1382). مشروطه ایرانی. تهران: نشر اختران.­ حسنی، محمد؛ صادق‌زاده‌قمصری، علیرضا (1400). تبیین فلسفه تربیت رسمی و عمومی (تربیت مدرسه‌ای). قم: پژوهشگاه حوزه و دانشگاه.­ خورسندی، زهره (1389). تحلیل گفتمان نخبگان سیاسی- علمی و روشنفکران ایرانی درباره علوم جدید (از تأسیس دارالفنون تا تاسیس دانشگاه تهران). (رساله دکتری). دانشگاه تربیت معلم تهران. تهران: ایران.­ رویل، نیکولاس (1395). ژاک دریدا (پویا ایمانی، مترجم). تهران: نشرمرکز.­ رینگر، مونیکا (1381). آموزش، دین و گفتمان اصلاح فرهنگی در دوره قاجار (مهدی حقیقت خواه، مترجم). تهران: ققنوس.­ شورای عالی انقلاب فرهنگی (1390). سند تحول بنیادین آموزش‌وپرورش. تهران: دبیرخانه شورای عالی آموزش‌وپرورش.ر شورای عالی انقلاب فرهنگی (1391). برنامه‌ی درسی ملی جمهوری‌اسلامی ایران. تهران: دبیرخانه شورای عالی آموزش‌وپرورش.­ صادق‌زاده، علیرضا و همکاران (1390) مبانی نظری تحول بنیادین در نظام تعلیم‌وتربیت رسمی و عمومی جمهوری‌اسلامی ایران. تهران: دبیرخانه شورای عالی انقلاب فرهنگی.­ طالبوف، عبدالرحیم (1347). مسالک المحسنین. تهران: شرکت سهامی کتاب‌های جیبی.­ طالبوف، عبدالرحیم (1356). کتاب احمد. تهران: انتشارات شبگیر.­ طلایی، ابراهیم؛ انصاری، نسرین؛ پهلوان، مکرمه؛ ابوطالبی، زهرا (1395). هوشمندسازی مدرسه در ایران از سیاست‌گذاری تا عمل:مطالعه موردی چندگانه. تعلیم‌وتربیت، ۳۲ (۳) ، ۷۹-۱۰5. ­ فکوهی، ناصر (1391). نظریه انقلاب: لوگوسنتریسم و اتوپیا (متن سخنرانی ناصر فکوهی در جلسه مشترک «انسان‌شناسی و فرهنگ» و «انجمن اسلامی دانشجویان دانشکده علوم اجتماعی دانشگاه تهران» روز یکشنبه 29 بهمن 1391)، روزنامه شرق، شماره 1676.­ مستشارالدوله، میرزا یوسف (1356). یک کلمه. به کوشش محمدباقر مؤمنی. تهران.­ مناشری، دیوید (1396). نظام آموزشی و ساختن ایران مدرن (محمدحسین بادامچی و عرفان مصلح، مترجمان). تهران: حکمت سینا.­ وحدت، فرزین (1379). رویارویی اولیه روشنفکری ایران با مدرنیته (یک رویکرد دوگانه). گفتگو، 30، 125-165. ­ وحدت، فرزین (1382). رویارویی فکری ایران با مدرنیت (نسخه الکترونیکی) (مهدی حقیقت خواه، مترجم). تهران: ققنوس. قابل بازیابی از https://fidibo.com/­ وحدتی‌دانشمند، علی (1399). نقد درونی نظام آموزشی؛ بازخوانی آرای هگل، مارکس و آدورنو. پژوهش‌نامه مبانی تعلیم‌وتربیت، 10(1)، 116-135. ­ همایون کاتوزیان، محمد (1389). البرز و معلمان آن. سخنرانی در کنفرانس بین المللی البرز در دانشگاه کالیفرنیا، اروین. (فرزانه قوجلو، مترجم). بخارا، شماره 74، 389-370.­ Algar, H. (1973). Mirza Malkum Khan: A study in the history of Iranian modernism. California: University of California Press.­ Arfi, B. (2012). Re-thinking international relations theory via deconstruction. New York: Routledge. ­ Bagheri Noaparast, K., Khosravi, Z. (2011). Deconstructive religious education. Religious education, 106 (1), 82-104.­ Beech, J. (2006). The theme of educational transfer in comparative education: A view over time. Research in Comparative and International Education, 1. 2–13.­ Bernasconi, R. (2015). Supplement. In C. Colebrook (Ed.), Jacques Derrida: Key concepts (pp. 19-22). Oxon: Routledge. ­ Bradley, A. (2001). Without negative theology: Deconstruction and the politics of negative theology. Heythrop Journal XLII, 133–47.­ Caputo, J. D. (1997). Deconstruction in a nutshell. New York: Fordham University Press.­ Derrida, J. (1976). Of Grammatology. Baltimore: Johns Hopkins University Press. ­ Derrida, J. (1979). Living on. In Deconstruction and criticism (H. Bloom et al.), 75-176. New York: Seabury Press.­ Derrida, J. (1981). Positions (A. Bass, Trans.). Chicago: University of Chicago Press.­ Derrida, J. (1988a). Letter to a Japanese friend. In D. Wood and Robert Bernasconi (Eds.), Derrida and difference (pp. 1-6). Evanston: Northwestern University Press. ­ Derrida, J. (1988b). Limited Inc. Illinois: Northwestern University Press. ­ Derrida, J. (1994) Specters of Marx: The state of the debt, the work of mourning, and the New Inter-national. New York: Routledge.­ Derrida, J. (2001a). To Forgive: The Unforgivable and the Imprescriptible. In J. D. Caputo, M. Dooley, & M. J. Scanlon (Eds.), Questioning God (21-51). Bloomington: Indiana University Press­ Derrida, J. (2001b). Writing and difference. Alan Bass (Trans.). London: Routledge. ­ Derrida, J. (2002). Faith and Knowledge. Samuel Weber (Trans.). In Acts of Religion, Gil Anidjar (Ed.), pp. 40-101. New York: Routledge. ­ Hagglund, M. (2004). The Necessity of Discrimination: Disjoining Derrida and­ Levinas. Diacritics 34 (1), 40–71. ­ Kia, M. (1994). Nationalism, Modernism and Islam in the writings of Talibov-i Tabrizi. Middle eastern studies, 30(2), 201-223. ­ Koyagi, M. (2009). Modern education in Iran during the Qajar and Pahlavi periods. History compass, 7(1), 107-118.­ Kratochwil, F. (2007). Of False Promises and Good Bets: A Plea for a Pragmatic Approach to Theory Building (the Tartu Lecture). Journal of International Relations and Development, 10, 1–15. ­ Lucy, N. (2004). A Derrida Dictionary. Oxford: Blackwell Publishing.­ March, J. G., Olsen, J. P. (1998). The Institutional Dynamics of International Political Orders. International Organization, 52 (4), 943–69.­ Phillips, D. (1993). Borrowing educational policy. In Something borrowed, something learned? The transatlantic market in education and training reform, D. Finegold, L. McFarland, and W. Richardson (Eds.), 13–19. Washington, DC: The Brookings Institution.­ Phillips, D. (2004). Towards a theory of policy attraction in education. In Lessons from else-where: The politics of educational borrowing and lending, G. Steiner-Khamsi (Ed.), 54–67. New York: Teachers College Press.­ Popkewitz, T. (1998). Struggling for the soul: The politics of schooling and the construction of the teacher. New York and London: Teachers College/Columbia University.­ Popkewitz, T. (2005). Inventing the modern self and John Dewey: Modernities and the traveling of pragmatism in education. New York: Palgrave Macmillan.­ Steiner-Khamsi, G. (2000). Transferring education, displacing reforms. In Discourse formation in comparative education, J. Schriewer (Ed.), 155–187. Frankfurt am Main: Peter Lang.­ Steiner-Khamsi, G. (2002). Re-framing educational policy borrowing as a policy strategy. In Internationalisierung: Semantik und Bildungssystem in vergleichender Perspekti [Inter-nationalisation: Meaning and educational system in comparative perspective], M. Caruso and H-E. Tenorth (Eds.), 57–89. Frankfurt am Main: Peter Lang.­ Steiner-Khamsi, G. (2004). Lessons from elsewhere: The politics of educational borrowing and lending. New York: Teachers College Press.­ Wittgenstein, L. (1953). Philosophical Investigations. Oxford: Blackwell.MarzyehAali111202215517110.66224/pesi.39923.2.6.155http://pesi.saminatech.ir/fa/Article/39923http://pesi.saminatech.ir/fa/Article/Download/39923http://pesi.saminatech.ir/fa/Article/Download/39923http://pesi.saminatech.ir/fa/Article/Download/39923http://pesi.saminatech.ir/fa/Article/Download/39923http://pesi.saminatech.ir/fa/Article/Download/39923http://pesi.saminatech.ir/fa/Article/Download/39923http://pesi.saminatech.ir/fa/Article/Download/39923