مرکز منطقه ای اطلاع رسانی علوم و فناوری دو فصلنامه فلسفه تربیت 2538-2802 2 12 2026 8 24 Retuning Education: Bildung and Exemplarity Beyond the Logic of Progress کوکِ دوباره‌ی تربیت: بیلدونگ و نمونه‌وارگی فراتر از منطق پیشرفت؛ نوشته ی مورتن تیمرمن کُرسگارد fa مصطفی مرادی دانشگاه تهران 2026 7 25 The argument of the present book is a fairly simple one. It argues first that the primary principle of education concerns not where we are going but how to get started. Second, it argues that education is something we undertake and that we have in common. The first entails that rather than think of edu cation primarily from the vantage point of what we want to achieve or what we want education to deliver, we think it from the vantage point of begin ning. Rather than a progressive movement from A to B, from ignorant to knowledgeable, from imperfection to perfection, I wish to argue we should focus on how to get started. How to create moments of attention and interest towards something of common concern. This cannot be done in isolation, and hence it is a collective endeavour, even if sometimes it requires solitude. It concerns the directing of a becoming human’s gaze towards some aspect of the world we deem to be important enough to want to share it with the new comers of this world, or with those who are new to the subject matter at hand. In this sense, education is always about the relation we are able to establish between the educator, the educand, and the world, and education only ever happens in this constellation.  دو مدعای اصلی این کتاب عبارتند از، نخست اینکه، دغدغه اصلی تربیت، جایی نیست که ما میرویم؛ مقصد و هدف آن نیست، بلکه چگونگی آغاز کردن آن است. دیگر اینکه، تربیت امری اجتماعی است، چیزی که ما در آن اشتراک داریم. به عبارت دیگر، نخستین مدعای کتاب این است که، تربیت به معنای حرکت از نقطه A به نقطهی B نیست، به معنای رسیدن به اهدافی مشخص یا به دست دادن نتایج مشخص نیست؛ به معنای حرکت از نقص به تکامل نیست؛ تربیت به معنای، آموختن مهارتهای خاص یا به دست آوردن عادتهای مشخصی نیست، بلکه تربیت به معنای توجه به چگونگی آغاز است؛ آغاز به نگریستن به و مواجهه با جهان، آغاز به نگریستن به و مواجهه با زوایایی از جهان که توجه ما را به خود گرفته است. و در مدعای دوم، آن چیزی که در جهان، نگاه ما را به خود گرفته است و ما را مشغول کرده است، آن تجربه ناب خویش را با دیگری به اشتراک می گذاریم. به دیگر سخن، نویسنده تربیت را به معنای رابطه ای می داند که میان مربی، متربی و جهان ساخته می شود. از همین رو در نگاه کرسگارد، تربیت هرگز نمی تواند دانش آموزمحور، معلم محور و یا جهان محور باشد؛ اینها هیچ یک به تنهایی هدف یا سازندهی تربیت نیستند بلکه ایده ای که رابطه مناسبی میان این سه برقرار می رسازد، سازنده تربیت است.

http://pesi.saminatech.ir/en/Article/Download/54242