مرکز منطقه ای اطلاع رسانی علوم و فناوریدو فصلنامه فلسفه تربیت2538-280214202031 A Holographic Teaching-Learning Environment: Beyond Neuro-philosophy and Towards Neuro-phenomenology of Educationمحیط یاددهی ـ یادگیری کل‌نما: گذر از عصب‌فلسفه به عصب‌پدیدارشناسی00faحسینشرفیفردوسی مشهدبختيارشعباني وركيعلوم تربيتي و روان شناسيمحمد سعیدعبدخداییفردوسی مشهدعلیمقیمیفردوسی مشهد202031The main objective of this paper is to explain the difficulties and insufficiency of neuro-philosophy to delineate the framework of teaching-learning environments, and suggest an alternative to these difficulties. Therefore, firstly, the perspective of the neuro-philosophy to teaching-learning environments have been examined and criticized. Then, we have proposed a holographic teaching-learning environment based on the Varela’s neuro-phenomenology of education and inspired by the integral theory. The most important features of this approach to learning environments are: holographic attitudes towards human complicated life, simultaneous attention to the object and the subject and all its explicit and implicit layers by integrating the first and the third person methodologies into the essential components of these environments, namely teaching, teacher-learner communication, evaluation, and curriculum as an integrated whole.هدف اصلی این مقاله تبیین نابسندگی و دشواری‌های نظریه‌ی عصب‌فلسفه، در ترسیم چارچوب محیط‌های یاددهی - یادگیری و پیشنهاد بدیلی برای رفع این دشواری‌هاست. بنابراین نخست چشم‌انداز نظریه‌ی عصب‌فلسفه به محیط‌های یاددهی - یادگیری مورد بررسی و نقد قرار گرفته است، آنگاه با ابتنای بر رویکرد عصب‌پدیدارشناسی وارلا و با نظر به دیدگاه انتگرال، محیط یاددهی - یادگیری کل‌نما پیشنهاد شده است. مهم‌ترین ویژگی‌های این رویکرد در محیط‌های یادگیری عبارت‌اند از: نگرش کل‌نگر و یکپارچه به حیات پیچیده‌ی آدمی، درنظرگرفتن روابط علّی و متعامد ذهن، بدن و محیط یادگیری و توجه هم‌زمان به عین و ذهن و همه‌ی لایه‌های پیدا و پنهان آن، با به‌کارگیری تلفیقی روش‌شناسی‌های اول و سوم شخص در خصوص مؤلفه‌های اساسی محیط‌های مذکور یعنی تدریس، ارتباط معلم و یادگیرنده، ارزشیابی و برنامه درسی به عنوان یک کل یکپارچه.http://pesi.saminatech.ir/fa/Article/Download/34908

مرکز منطقه ای اطلاع رسانی علوم و فناوریدو فصلنامه فلسفه تربیت2538-280214202031 An Exploration of Aesthetics from John Dewey's View and its Educational Implicationsتبیین زیبایی‌شناسی از دیدگاه جان دیویی و استلزام‌های تربیتی آن00faمحسنکردلودانشگاه خوارزمیرمضانبرخورداریدانشگاه خوارزمییحیی قائدیدانشگاه خوارزمی تهران سعید ضرغامیدانشگاه خوارزمی202031The purpose of this study is to explain aesthetics from John Dewey's perspective and draw its educational implications. This research uses conceptual analysis and deduction as methods. The method of data collection is library-documentary and the analyzed documents include books, research backgrounds and related researches. Aesthetics, experience and knowledge are interrelated in Dewey's perspective. Dewey opposes any kind of dualities and advocates unity in aesthetics, experience and knowledge. The aesthetic experience is distinguished by features such as wholeness, immediacy, cohesion, and so on and knowledge is a part of aesthetics. The implications of Dewey's view of art education can be used in both curriculum and teaching. The implication for curriculum is an integrated viewpoint to art, focusing on the theoretical and practical aspect of art. The implication for teaching emphasizes on the connection between art education and pupil experiences and the emotional aspect of teacher-pupil interaction. Embracing diversity in teaching methods and paying attention to qualitative and process-based evaluation helps to promote art education.هدف پژوهش حاضر، تبیین زیبایی‌شناسی از دیدگاه جان دیویی و استلزام‌های تربیتی آن است. این پژوهش، فلسفی از نوع تحلیل مفهومی و استنتاجی است. روش گردآوری اطلاعات کتابخانه‌ای- اسنادی است و اسناد تحلیل‌شده شامل کتب، پیشینه‌ی مطالعاتی و پژوهش‌های مرتبط در این زمینه است. نتایج پژوهش نشان داد زیبایی‌شناسی، تجربه و دانش در دیدگاه دیویی با یکدیگر رابطه دارند. دیویی مخالف هر نوع دوگانگی و موافق یکپارچگی در زیبایی‌شناسی، تجربه و دانش است. تجربه‌ی زیبایی‌شناختی با ویژگی‌هایی همچون کلیت، بی‌واسطه‌گی، انسجام و غیره از سایر تجارب متمایز می‌شود و دانش بخشی از زیبایی‌شناسی است. دیدگاه دیویی در تربیت هنری در دو سطح برنامه درسی و تدریس استلزام‌هایی دارد. در سطح اول، نگاه تلفیقی به هنر و توجه به وجه نظری و عملی هنر مطرح است. سطح دوم متوجه برقراری ارتباط بین تربیت هنری و تجارب متربی و وجه احساسی تعامل معلم و متربی است. رعایت تنوع در شیوه‌های تدریس و توجه به ارزشیابی کیفی و فرایندمحور به ارتقای تربیت هنری یاری می‌رساند.http://pesi.saminatech.ir/fa/Article/Download/34909

مرکز منطقه ای اطلاع رسانی علوم و فناوریدو فصلنامه فلسفه تربیت2538-280214202031The role of self-imposed exile to overcome the preconceptions of understanding in Wittgenstein’s later thought and its educational implicationsنقش تبعید خودخواسته برای غلبه بر پیش‌فرض‌های فهم در آموزه‌های ویتگنشتاین متأخر و پیامدهای تربیتی آن00faکمالنصرتی هشیAssistant Professor at Farhangian Universityشهلاحسینی کسنویه202031Preconceptions and biases as problems and challenges in the process of people's thought face them with a lot of difficulties in analyzing, explaining, and interpreting affairs and issues. The aim of this study is to investigate the role of self-imposed exile to overcome the preconceptions of understanding based on Wittgenstein’s later thought and to draw its educational implications. This qualitative research utilized a descriptive, analytical, and interpretive method. In the first step, the definition of understanding from Wittgenstein's point of view is discussed, and in the next step, it is made clear how people's understanding and attitude depends on their "world-picture", and how its formation begins from the early stages of life. It is also argued that if the world-picture is a result of persuasion and does not meet the requirements of language games, one's thoughts and insights will be limited by preconceptions. Then, the self-imposed exile as a strategy derived from Wittgenstein's later philosophy is introduced as a solution in order to overcome the preconceptions and the spirit of the times. Finally, the effects and educational implications of self-imposed exile are inferred, and it is discussed how self-imposed exile would work effectively in order to overcome the preconceptions of thought.از آنجایی که پیش‌فرض‌ها و سوگیری‌ها به‌عنوان مسائل و چالش‌هایی در فرایند تفکر افراد، آن‌ها را در تحلیل، تبیین و تفسیر امور و مسائل با مشکلات عدیده‌ای مواجه می‌سازد، هدف این پژوهش، بررسی نقش تبعید خودخواسته برای غلبه بر سوگیری‌ها و پیش‌فرض‌های فهم در اندیشه ویتگنشتاین متأخر و پیامدهای تربیتی آن است. پژوهش حاضر با رویکرد کیفی و با روش توصیفی، تحلیلی و تفسیری تحقق یافت. در بخش یافته‌ها ابتدا به تعریف فهم از منظر ویتگنشتاین پرداخته شد و در گام بعد آشکار گردید که چطور نحوه‌ی فهم و نگرش افراد، به «جهان‌تصویر» آن‌ها وابسته، و اینکه چطور شکل‌گیری آن از مراحل اولیه‌ی زندگی آغاز می‌شود. همچنین بحث گردید که اگر جهان‌تصویر حاصل پرورش به‌صورت اقناع باشد و پاسخگوی اقتضائات بازی‌های زبانی نباشد، افکار و بینش فرد از طرف پیش‌فرض‌ها محدود می‌گردد. در ادامه تبعید خودخواسته به‌عنوان یک راهکار، مستخرج از فلسفه‌ی متأخر ویتگنشتاین، جهت غلبه بر پیش‌فرض‌ها و روح زمانه معرفی شد و در نهایت در بخش پایانی مقاله به آثار و پیامدهای تربیتی تبعید خودخواسته اشاره شد و بحث گردید که چطور تبعید خودخواسته در راستای غلبه بر پیش‌فرض‌های فکر و اندیشه کارساز و اثربخش واقع می‌شود.http://pesi.saminatech.ir/fa/Article/Download/34910

مرکز منطقه ای اطلاع رسانی علوم و فناوریدو فصلنامه فلسفه تربیت2538-280214202031 Analyzing the problem of rule-following in education with emphasis on Wittgenstein’s Paradoxتحلیل مسئله‌ی پیروی از قواعد تربیتی با تأکید بر دیدگاه ویتگنشتاین00faمحسنبهلولي فسخوديپژوهشگاه علوم انساني و مطالعات فرهنگي0000000273354059202031The rules are components of our biological experiences that shape all social institutions and human activities, including education. When we invite others to follow the rules, there is always a presupposition in our mind that we and others have a common and clear concept of the rules. Wittgenstein believes that one can be trained to follow the rules. But he puts forward an important paradox about the rule of law, according to which one cannot speak of a conformity or non-compliance with the rule. The logical dimensions of this paradox have attracted the attention of educational philosophers. Following the rules of education in the school and classroom space is one of the most prominent examples of compliance with the rules. But do we have enough reasons to persuade our children and students to follow the rules? The two views of rationalist and authoritarian are among the most important approaches in the area of education to the question of rule-following. Relying on Wittgenstein’s context-based approach to escaping the paradox, this paper claims that the best way to understand the category of rule-following is to form a tacit agreement between the community and educational environments, which can only be expressed in practice without being expressible. قواعد، مؤلفه‌های اساسی در حیات اجتماعی و تجربه‌های زیستی ما هستند که تمامی نهادهای اجتماعی و فعالیت‌های آدمی از جمله تعلیم و تربیت را شکل می‌بخشند. هنگامی‌که دیگران را به پیروی از قواعد فرامی‌خوانیم، همواره این پیش‌فرض در ذهن ما وجود دارد که ما و دیگران دارای مفهوم مشترک و واضحی از قواعد هستیم. ویتگنشتاین معتقد است که آدمی را برای پیروی از قاعده می‌توان تربیت کرد؛ اما او تناقض نمای مهمی را درباره‌ی پیروی از قاعده مطرح می‌کند که بر اساس آن نمی‌توان از تطابق یا عدم تطابق با یک قاعده سخن گفت. ابعاد منطقی این تناقض‌نما توجه فیلسوفان تربیتی را به خود جلب کرده است. پیروی از قواعد آموزشی و تربیتی در فضای مدرسه و کلاس درس از نمونه‌های برجسته‌ی پیروی از قواعد است؛ اما آیا هنگامی که فرزندان و دانش‌آموزان خود را به پیروی از قواعد فرامی‌خوانیم، دلایل کافی برای اقناع آن‌ها در اختیار داریم؟ دو دیدگاه خردگرا و اقتدارگرا از رویکردهای مهم موجود در حوزه‌ی تعلیم و تربیت در خصوص مسئله‌ی پیروی از قواعد به شمار می‌آیند. این مقاله با روش پژوهش توصیفی و تحلیل مفهومی و تکیه بر رویکرد زمینه‌محور ویتگنشتاین، برای گریز از تناقض‌نمای مطرح شده مدعی است که بهترین راه برای درک مقوله‌ی پیروی از قاعده نوعی توافق ضمنی میان اجتماع و محیط آموزشی است که خود را تنها در مقام عمل نشان می‌دهد و بیان‌شدنی نیست.http://pesi.saminatech.ir/fa/Article/Download/34911

مرکز منطقه ای اطلاع رسانی علوم و فناوریدو فصلنامه فلسفه تربیت2538-280214202031An Investigation of Paul Hirst's View of Religious Education Based on Plato's Theory of Virtuous Educationبررسی دیدگاه پل هرست در باب تربیت دینی بر مبنای تئوری تربیت فضیلت‌محور افلاطون00faمریمسلطاتی کوهانستانیعباسفنی اصل202031Hirst, the contemporary analytical thinker, considers the religious education impossible; because he believes that it is a compulsory education and thus it will deprive the student of the opportunity to live a critical and creative life, therefore, it is meaningless and impedes the student's intellectual development. According to Hirst, the goal of education is to liberate the mind from all that excludes the mind from its particular function, rationality, the liberation of thought and action of human from error and without any external necessity. This is the virtuous cultivation that goes back to Plato. Given that virtuous cultivation requires a kind of rationality, there is no difference between Plato and Hirst; however, Plato did not devote himself in any of his works to the virtuous cultivation of religious education, but has always identified virtue-based education at a lower level of religious education. Their difference is in accordance with their validities, and the contrast between them is in a vertical relation, because according to Platonic metaphysics, virtue-based education, with the exception of religion, will end the evolutionary process. On the other hand, the result of rejecting religious education and accepting the plurality of cultures in Hirst's theory of education is a negation to the educational principles. From the point of view of Plato, when a conflict occurs among the principles of education, it is necessary to derive non-experimental and non-deductive principles for education from intuitive judgments; the principles that have been neglected in Hirst's theory of education.هرست متفکر تحلیلی معاصر، امکان تربیت دینی را به دلیل الزام‌آور بودن و در نتیجه سلب امکان زیست انتقادی و خلاقانه از متربی، بی‌معنا و متناقض و مانعی برای رشد او می‌داند. به زعم هرست، غایت تربیت، آزاد ساختن ذهن متربی از هر آن چیزی است که ذهن را از کارکرد خاص آن -عقلانیت- به دور می‌دارد، یعنی رهایی اندیشه و فعل آدمی از خطا و اشتباه بدون هیچ‌گونه الزام بیرونی. این همان تربیت آزاد در زبان هرست و تربیت فضیلت‌محور در یونان باستان است که پیشینه‌ی آن به افلاطون بازمی‌گردد. از آنجا که تربیت فضیلت‌محور نوعی از عقلانیت را می‌طلبد، بین افلاطون و هرست تفاوتی نیست؛ اما افلاطون هرگز تربیت فضیلت‌محور را هم عرض تربیت دینی قرار نداده است، بلکه همواره تربیت فضیلت‌محور را فروتر از تربیت دینی شناسانده است، هم‌عرضی آن‌ها به حسب اعتبار آن دو است والا تقابل میان آن‌ها، تقابل طولی است؛ زیرا مطابق مابعدالطبیعه‌ی افلاطونی تربیت فضیلت‌محور منهای دین، توقف سیر تکاملی متربی را به همراه خواهد داشت. از منظر افلاطون، زمانی که تعارض اصول تربیتی با یکدیگر روی می‌دهد، نوعی اصول تربیتی غیرتجربی و غیراستدلالی منبعث از معرفت شهودی ضروری است؛ اصولی که در نظریه‌ی تربیتی هرست نفی شده است. http://pesi.saminatech.ir/fa/Article/Download/34912

مرکز منطقه ای اطلاع رسانی علوم و فناوریدو فصلنامه فلسفه تربیت2538-280214202031 Story, Religious Identity, and Religious Education: An Analysis Based on the Narrative Hermeneutics of Paul Ricoeurداستان، هویت دینی و تربیت دینی: تحلیلی براساس هرمنوتیک روایی پل ریکور00faعلیوحدتی دانشمنددانشگاه تهرانخسروباقری نوع پرست0دکتر شهینایروانی.202031The current crisis of meaning and identity is one of the major concerns for every educational system. Religious identity is one of the aspects of this problem that is highly recognized in Islamic Iran. This paper tries to provide a picture for the concept of religious identity, the role of stories, one of the chief sources of meaning, in its genesis and the consequences of storytelling for religious education based on the narrative hermeneutics of Paul Ricoeur. The Ricoeurian thought shows that religious texts in general and religious stories in particular shape the religious identity. According to Ricoeur, description using narratives, is subject to pure narrativisim and it is necessary to move to explanation step. Although every narrative has its own world, but to explain the religious teachings using narratives, other rival discourses must be consideredدر شرایط بحران معنا و هویت در عصر حاضر، هویت‌بخشی یکی از رسالت‌های اساسی برای هر جریان تربیتی است. هویت دینی نیز یکی از ابعاد این رسالت است که در جامعه‌ی ما به‌واسطه‌ی حضور پررنگ دین در آن، از اهمیتی مضاعف برخوردار شده است. در این میان، داستان ها همواره به‌عنوان یکی از ابزارهای هویت‌بخش تلقی شده‌اند. این پژوهش بر آن است تا با تکیه بر نظرگاه هرمنوتیک روایی پل ریکور و با استفاده از روش‌های تحلیلی و اشتقاقی صریح، تصویری را بر مبنای نظریه تفسیر از مفهوم هویت دینی و نقش داستان در شکل‌گیری آن و همچنین مواجهه‌ی ریکور با تنگناهای پیش روی تربیت دینی مبتنی بر داستان به‌دست دهد. یافته‌ی پژوهش حاکی از آن است که در نظر ریکور، هویت دینی آن فهمی است که از خواندن متون دینی به‌طور عام و روایت‌ها به‌طور خاص حاصل می‌شود. در برابر تنگنای حقیقت‌گویی داستان، نظر ریکور مبنی بر حقیقت داستان به‌مثابه‌ی امکان، اگرچه پاسخی در برابر آسیب جزم‌اندیشی است، اما در عین حال نیازمند گزاره‌های بنیادین غیرروایی نیز می‌باشد. هرمنوتیک او توصیفِ آموزه‌های دینی در قالب داستان را در معرض آسیب نقل‌گرایی دانسته و این توصیف باید در بوته نقد قرار بگیرد. در عرصه‌ی تبیین آموزه‌های دینی به‌کمک داستان نیز اگرچه هر داستان واجد دنیای خاص خود است، اما گفتمان های رقیبِ خارج از منظومه‌ی داستانی یک دین نیز باید در اعتباریابی حدسِ اولیه از معنای داستان به‌منظور رسیدن به حدس بهتر مورد تأکید قرار بگیرند.http://pesi.saminatech.ir/fa/Article/Download/34913

مرکز منطقه ای اطلاع رسانی علوم و فناوریدو فصلنامه فلسفه تربیت2538-280214202031نقد و بررسی کتاب«نظام آموزشی و ساختن ایران مدرن» (دیوید مناشری)00faخسروباقری نوع پرست202031.http://pesi.saminatech.ir/fa/Article/Download/34914